সাহিত্যকবিতা

অবুজন জীৱন চক্ৰ

এজন মাতৃহাৰা লʼৰাই দেউতাকক‌ প্ৰশ্ন‌ সুধি ব্যতিব্যস্ত কৰি তুলিছে। তাৰে মাজত এটি প্ৰশ্ন‌ই তেওঁক উত্তৰ দিবলৈ বাধ্য কৰিছে।

লʼৰা :- এই জীৱনে আমাৰ যোগ্যতাৰ লগত কিয়   

            ইমান পক্ষপাতিত্ব কৰে ?

দেউতাক :- 

                    কেতিয়াবা জীৱনক সাগৰৰ উৰ্মিমালাৰ

                    লগত ৰিজাব মন যায়…

                    এখন নিৰৱধি,গুপ্ত, নিমাতী সাগৰ….

                    যʼত হৰ্ষিত মনে ঢৌৰ দৰে

                    ওপৰলৈ উৰা মাৰিব খোজে;

                    পিছে বিমন হৃদয়ে আকৌ

                    নামনিলৈ আজুৰি আনে…

                    এই নিমিষ যাত্ৰাই যেন

                    কাৰোবাক জীয়াবলৈ শিকায়…

                    আৰু আন কাৰোবাক

                    আগন্তুক স্বৰ্গগমনৰ বাবে

                    আহ্বান জনায়।

লʼৰা :- এই জীৱন‌ নামৰ নাটকখনত আমিবোৰনো কি কৰি আছো ?

দেউতাক :- 

                   এই ধাৰাবাহিকতাৰ আমি মাথো 

                   এক এক উজাগৰী পক্ষী…

                   জিনিব খোজোঁ সেই

                   আত্মীয় লগৰীক…

                   সন্ধান মাথো আপোনবোৰৰ

                   সৌ অচিনাকী বাটৰুৱাৰ বাট পথে…

                   যুঁজো কেৱল ধৰ্ম, সন্মান, আৰু

                   নিজস্ব স্বাৰ্থৰ হকে।

লʼৰা :- তেনেহলে আমি চতুৰ ভাৱৰীয়াবোৰ থাকোতেই অভিনেতাকেই অকল অস্কাৰ বঁটা কিয় দিব লাগে ?

দেউতাক :-                (আওকাণ কৰি)

                  লাহে লাহে কাষচাপে আমাৰ মৰণকাল

                  এয়াই হ’ল অবুজন জীৱনৰ মায়াজাল।।

ইতি

আধৰুৱা সপোনৰ গৰাকী

Related Articles

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Back to top button